XS
(
(
door: kretzsch (leiden)
op dinsdag 13 december 2011
op dinsdag 13 december 2011
pulpfictie
In principe ben je vrij te schrijven wat je wilt. Het aantal woorden dat je schrijft zal er uiteindelijk voor zorgen in welke categorie je verhaal terechtkomt: XS, S, M, L of XL.
Stuur je [pf] in zonder titel. Een professionele redactie zal bepalen of je verhaal al dan niet wordt geplaatst. Is het verhaal goed, dan zal je het binnen zeer korte tijd op de site zien verschijnen. Pulpfictie is uitsluitend bedoeld voor fictie, poëzie wordt dus niet geplaatst.
Verhalen die discrimerend, aanstootgevend of racistisch zijn, zullen zonder meer niet worden toegelaten op de site. Over het al dan niet plaatsen van verhalen wordt niet gecorrespondeerd.
S
door: Dean Blad (Amsterdam)
op woensdag 30 november 2011
op woensdag 30 november 2011
S
door: DeanBlad (Amsterdam)
op dinsdag 6 december 2011
op dinsdag 6 december 2011
XL
Even weg van huis, weg van zijn huwelijk; de zakenreis naar Italië voelde aan als een welkome pauze na een te lange periode van ononderbrokenheid. Ononderbrokenheid breekt je uiteindelijk op, altijd en overal. Dat was wat hij geleerd had. Je kunt niet altijd maar doorgaan, onderbrekingen zijn welkom, hoe tomeloos je energie ook zijn mag. Soms is het beter om even pauze te nemen. Vroeger vond ie pauze voor mietjes, stond pauze voor hem gelijk aan opgeven. Nu wist ie: pauze staat voor afstand. Afstand geeft overzicht.
Dat Janine hem assisteerde hier in Italië om hem te helpen bij het beklinken van de deal was mooi meegenomen. Janine was representatief, iets dat de Italianen zouden waarderen en zaken doen ging er immers om dat de tegenpartij verleid werd. Maar de brunette was ook gezellig. Tijd door brengen met haar zou een verfrissend effect op hem hebben. Na Italië zou hij met verbeterde stemming thuis wederkeren, weer blij en dankbaar zijn om ’s nachts naast zijn vrouw in bed te kruipen. Dat was wat reizen met mensen deed toch? Dat ze thuis weer gingen waarderen. Want hij wist dat zijn vrouw een topper was. Liefde maakte onvervangbaar en zijn vrouw wilde hij absoluut niet kwijt. Maar ja, hoe mooi en lief ze ook was, ze was wel altijd en overal dezelfde. Haar borsten zouden, om maar een banaal voorbeeld te noemen, nooit groeien, niet ten positieve meer veranderen. Ja, als ze voor de tweede keer zwanger zou geraken, dan zouden haar borsten weer in omvang toenemen. Maar op die koeienuiers zat ie ook niet echt te wachten, laat staan op een tweede mini terrorist in zijn huis. Hij was al lang blij dat de eerste en enige mini terrorist voor even uit zijn levenscirkel verdwenen was.
De pauze was welkom en gezellig. Hij zat aan de bar met zijn assistentie. De deal was beklonken. Of de Italianen gevallen waren voor de schoonheid en charme van Janine of voor zijn eigen overredingskracht; hij kon het niet met zekerheid zeggen. Maar hij vermoedde dat de Italianen besloten hadden het contract te ondertekenen met hun geslacht. Dit was immers het land van de schoonheid, van liefde, van erotiek en passie. Italianen waren geen denkers. Of ze het verstand wantrouwden en het gevoel vertrouwden of dat ze het verstand domweg te saai vonden om te volgen, hij wist het niet. Hij had het de Italianen niet gevraagd, het interesseerde hem niets.
Janine werd met de borrel schitterender, de wereld om Janine heen waziger. Surrealistischer. Ze begon hem verleidelijk aan te kijken. Hij dacht nog; dit zijn projecties van mijn verlangens, zo werkt de drank. Maar na een uur vroeg Janine hem: zullen we nog een drankje doen op mijn kamer? Hij was verbaasd geweest over haar vraag, maar nog verbaasder over zijn reactie. Hij ging met haar mee en neukte haar. Het was nooit zijn bedoeling geweest, de korte pauze in zijn huwelijk, de zakenreis; het was bedoeld om Italianen te verleiden, om zijn geest te verfrissen. Hij was hier om zichzelf op te winden, als een vastgelopen klok, niet om opgewonden te raken. Hij was hier niet om zijn assistente te neuken. Toch deed hij het ‘t. Hij neukte haar, het was heerlijk.
Hij kwam klaar. Hij schrok ervan. Hij keek om zich heen, verward door de omgeving. Dit was geen hotelkamer, dit was een vliegtuig. Hij was onderweg terug naar thuis, naar zijn vrouw. Naast hem zat Janine. Ze lachte verleidelijk naar hem. De wereld is een bedrieglijke plaats, zo dacht hij toen ie door het raampje keek naar de wolken die op ijsschotsen leken.
door: Remco Kock (arnhem)
op woensdag 30 november 2011
op woensdag 30 november 2011
XL
Vooralsnog had hij de depressie weerstaan. Depressie, dat was voor hem de lokroep van de dood. De dood die zich in zijn hoofd had gedrongen en reclame maakte voor zichzelf, op een soms onweerstaanbare manier. Hij voelde zich dan als een getrouwde man die trachtte de verleiding van een mooie vrouw te weerstaan, een naakte vrouw die hem voortdurend influisterde: vrij met me. De depressie wekte een verlangen, een hevig verlangen. Hoe sterk kun je zijn, hoe lang kun je een verlangen negeren?
De depressie was als de nacht. Het kwam vanzelf maar ging ook vanzelf weer weg. Het liefst ging hij maar slapen als de depressie er was, hij kon dan toch niks anders. En hij hoopte dan dat wanneer ie wakker werd niet alleen de nacht verdwenen was, maar ook zijn depressie. Dat de zon weer scheen, de wereld verlicht werd, alsof de dood nooit in zijn hoofd gezeten had en het nooit nacht geweest was. Depressie leek op een nachtmerrie; levensecht wanneer je er midden in zat, maar totaal ongevaarlijk wanneer het weer voorbij was.
Het was weer in zijn hoofd gekropen, het verlangen naar de dood. Het uitte zich in concrete pijn in zijn kop, zoals verlangen naar seks zich uitte in een concrete erectie. Hij dacht; dit verlangen kan ik negeren, ook vandaag kan ik het weer wegdenken. Ik blijf trouw aan het leven, ik wil niet dood. Ik wil bestaan. Zonder mij bestaat er niets. Geen twee kinderen, geen lieve vrouw, geen uitdagende baan, geen president van Amerika, geen maan, geen sterren, geen Parijs, geen Amsterdam. Alles en iedereen bestaat in mijn hoofd. Hij dacht eraan toen ie het potje met pillen in zijn hand had. Wanneer ik dit inneem, zo dacht hij, dan trek ik de stekker uit de wereld. Als een televisie die op zwart springt. Alles bestaat, maar alleen via televisie, via mij.
De dood drong zich verder op, terwijl hij staarde in het reeds geopende potje met pillen. De pijn in zijn kop werd nu opgevoerd tot het ondragelijke. Hij wist; ik word getest. Ik word getest op mijn trouw aan het leven, het is de dood die aan de knoppen zit nu, of toch het leven zelf? Ik wil bestaan, hij voelde hoe zijn ziel schreeuwde; ik wil bestaan! In de schreeuw lag angst besloten, wanhoop. Hij voelde zich weer die getrouwde man die tegenover een ontklede vrouw stond, een schitterende vrouw die hem nu begon te strelen. Hij hield het niet meer nu, hij kieperde het potje met pillen om boven zijn keelgat. Hij voelde hoe hij de dood verwelkomde nu, hoe hij ontrouw aan het leven werd, de dood gleed bij hem naar binnen. Hij had het niet kunnen winnen van de depressie, hij had zijn best gedaan. Soms kun je niet meer dan dat. Soms staat de nederlaag geschreven in de sterren die al lang niet meer bestaan.
door: Remco Kock (arnhem)
op woensdag 30 november 2011
op woensdag 30 november 2011
XL
‘Je tennist ook,’ zei ze vrolijk. Ze had op zijn profiel onder het kopje hobby’s kunnen lezen dat hij zijn vrije tijd graag tennissend spendeerde, maar ook dat hij net als haar hield van boeken van Harry Mulisch, De Ontdekking van de Hemel was hun beider favoriet.
‘Ja, ik tennis graag. Ik vind het heerlijk. Het is een sport waarbij zelfcontrole net zo belangrijk is als het los komen van jezelf. Een intrigerende en gebroederlijk samenzijn in onze bovenkamer van het bewustzijn en het onderbewustzijn,’ zo zei hij op een intrigerende manier. ‘Het is zaak dat ze geen ruzie krijgen die twee, daar in de bovenkamer.’
Hij wist dat hij intrigerend moest zijn vanavond, intellectueel ook. Zij hield van intrigerende mannen met een bepaalde diepgang.
‘Dat heb je mooi gezegd. Tennis is inderdaad een spel waarin je met een hoge concentratie je onderbewuste zelf het werk moet laten doen, zonder dat het onderbewuste de baas wordt zeg maar,’ beaamde ze zijn visie op het tennisspel. Dat heb ik netjes geformuleerd, zo dacht hij in zichzelf.
‘Wat voor een niveau speel je?’ vroeg ze hem, terwijl hij rustig nipte aan zijn rode wijn.
Hij nam de tijd om zijn slok wijn door te slikken, hij liet het nog even klotsen in zijn mondholte. Tenslotte slikte hij de wijn door alsof het best wel vies mondspoelwater betrof. ‘Ik ben niet heel goed hoor. Veel last van blessures gehad ook. Mijn niveau is gemiddeld. Iets beter dan gemiddeld,’ antwoordde hij haar.
‘Je bent een 5je dus?’
‘Exact, exact,’ zei hij knikkend met zijn kop. Het verbale moest je via het non-verbale versterken.
Hij begon haar nu een beetje te bevragen. Waar ze woonde, wat ze deed, hoe haar jeugd geweest was, wat ze van de wereld gezien had. Een eerste date ging er immers om dat je ruime informatie over de ander kreeg. Mensen moesten zich goed presenteren maar ook informeren alvorens ze beslissingen namen over de toekomst. Zij die op hun gevoel af gingen in het leven, die hoefden niet direct alles over de ander te weten bij een date als deze. Gevoelsmensen waren avontuurlijker dan rationalisten. Hoe meer informatie hoe beter de beslissing, zo veronderstelden de rationalisten. Al kon informatie, zeker in veelvoud, ook verwarrend werken en twijfel zaaien. Het gevoel beslist voor jou, maar de ratio levert enkel advies.
Over zichzelf vertellen leek ze in eerste instantie een ongemakkelijke, bijna beschamende activiteit te vinden, maar nadat hij zich geïnteresseerd in haar toonde door met regelmaat instemmend te knikken op de dingen die ze zei (of haar een nieuwsgierige vraag te stellen) kwam ze steeds meer los. Na een tijdje praatte ze tegen hem alsof hij haar al jaren kende, hij de lente die de bloem deed ontknopen.
Blijkbaar vertrouwt ze me, zo dacht hij op ’t moment dat ie weer eens instemmend naar haar knikte. Ze vertrouwt erop dat ik haar echt leuk vind, dat ik haar mijn tijd waard vind.
Toen zij vermoeid was geraakt van haar eigen geratel en nog vrolijker was geworden doordat de date niet tegenviel (beviel zelfs!) was het zijn beurt om wat te vertellen. Hij had dit deel van de date grondig voorbereidt. Het leven was immers een groot toneelstuk, maar om de rol te krijgen die je wilde moest je eerst auditie doen. Zo ging het in zijn werk ook, wanneer ie klanten moest verleiden voor hem en zijn ideeën te kiezen. Hij wist hoe het spel werkte, hij wist hoe je moest flirten tegen wie; hij beheerste dat tot in de puntjes.
Hij vertelde haar dat hij in zijn vrije tijd graag las, wandelde, tenniste dus, familie opzocht. Dat hij een hond had gehad, een golden retriever, maar die was overreden door een Mercedes. Dat hij vertelde dat het een Mercedes was, dat had hij zich vooraf niet voorgenomen te vertellen. Hij was immers niet zo van de auto’s.
Al met al leek ze hem toch wel aardig geweldig te vinden, automan of geen automan. Zeker toen ie aangaf dat hij zijn leven nu toch wel graag met iemand wilde delen. Ze had willen zeggen: ik ook! Maar ze hield zich in. Maar hij was haar ideale man; knap, sterk, intelligent maar ook lief. Intelligentie ging bij mannen soms ten koste van sensitiviteit, maar bij hem leek daar geen sprake van.
De date naderde haar einde, hij was er onmiskenbaar tevreden over. Hij had haar profielfoto vorige week gezien op internet en ze was hem bevallen. Daarna had hij zich verdiept in haar profiel, zoals hij zich voor zijn werk op het reclamebureau verdiepte in de producten en diensten van zijn potentiële klanten. Daarna was hij zichzelf gaan bedenken. Een man natuurlijk, stoppelbaardje, haren wel netjes gekamd voor het intellectuele effect.. Een trui van wol, dat straalde warmte uit. Ze had behoefte aan warmte, dat kon hij zien en voelen toen ie zijn aandacht richtte op haar profiel. Toen hij klaar was met zichzelf bedenken, met het concept, zette hij zijn profiel op de datingsite en vroeg haar op date. Dat ze instemde had hem niet verrast. Hij verstond de kunst van het verleiden. Hij wist wat een mens aansprak en wat niet.
‘Leuk trouwens ook dat De Ontdekking van de Hemel je favoriete boek is,’ zei ze op de valreep, de rekening was reeds naar hun onderweg. ‘Hoe vaak heb je hem gelezen? Ik drie keer inmiddels en ik weet zeker dat ik me er nog eens aan ga wagen.’
‘Ik twee keer,’ antwoordde hij stilletjes.
‘Met welk personage kun jezelf het best identificeren?’ Ze vroeg het hem alsof hij zijn lievelingsgerecht met haar mocht delen.
‘Met de ik figuur natuurlijk,’ floepte hij eruit. Het was de wijn, de rode wijn. Hij dronk nooit wijn, zelden alcohol ook. Alcohol maakte laks, maar op lakse wijze win je geen audities.
‘De ik figuur? Er zit helemaal geen ik figuur in De Ontdekking…’
Ze keek hem argwanend aan.
‘Dat is zo natuurlijk. Ik verwarde het boek even met een ander boek van Mulisch. De Toverberg..’
Ze bleef hem argwanend aankijken. Haar argwanende blik deed zijn zelfvoldane in kramp verschieten. De Toverberg was blijkbaar toch niet van Mulisch. Gelukkig werd hij verlost van de ongemakkelijkheid door de ober die de op een schotel gelegen rekening kwam brengen. Haastig rekende hij direct met de ober af, hem een fooi gunnend zo dik dat het leek alsof hij een schuld af te kopen had.
Buiten had de argwaan haar ogen niet meer verlaten. Ze kuste hem op zijn wangen, bedankte hem beleefd voor de gezelligheid en voor hij het wist was ze verdwenen in het donker van de nacht. Gevlucht voor iets dat rook naar bedrog. Hij liep richting zijn auto en voelde in de binnenzak van zijn jas. Het mes, de chloroform, het lag nog in zijn zak. Maar vanavond hoefde ie beiden niet te gebruiken. Zijn prooi was immers niet in zijn val getrapt.. Ben ik lui geweest, of heb ik haar onderschat?, dacht hij.
door: Remco Kock (arnhem)
op dinsdag 29 november 2011
op dinsdag 29 november 2011
L
door: Maria Gabriel (Amsterdam)
op dinsdag 29 november 2011
op dinsdag 29 november 2011
M
Dat een bepaalde zin, een aforisme, vanzelf aangevuld wordt als je het in het Google-tekstvak intypt.
Het gebeurt niet vaak met fragementen uit boeken, zelfs niet met die knappe onliners van Oscar Wilde.
Misschien betekent het zelfs dat aforismen in boeken hun beste tijd gehad hebben.
Wat wel vaak voorkomt, is dat je zinsnedes uit films letterlijk terugvindt. Het mooiste is daarbij dat bepaalde quotes weergegeven worden zoals titels in Amerikaanse kranten, alle naamwoorden gecapitaliseerd.
Bobby Peru, Just like The Country.
Het is een zin die misschien wel altijd zal blijven leven, net zoals sommige droedels van monniken uit manuscripten uit lang vervlogen tijden.
door: Driftwood (G.)
op vrijdag 18 november 2011
op vrijdag 18 november 2011
XL
De oude man was vermoeid, dodelijk vermoeid, maar dit wilde hij nog zien, dit wilde hij niet missen. Wanneer de begrafenis afgelopen zou zijn zou hij zijn ogen sluiten en gaan slapen.
Het verbaasde de oude man niet dat de begrafenis van de schrijver zoveel aandacht kreeg in kranten en op televisie. De schrijver was immers een uniek figuur geweest. Markant en buitengewoon vindingrijk. Een grootmeester in de letteren.
Gebiologeerd staarde de oude man naar de televisie die hem beelden bracht van de kerk waarin de begrafenis plaats vond. Nieuwsgierig en scherp luisterde hij naar de diverse speeches. De lofzangen van collega’s en vrinden van de schrijvers hoorde hij met graagte en een kleine glimlach aan. Ook interessant waren de close-ups van mannen, vrouwen en kinderen uit de zaal. Met name de in beeld gebrachte gezichten die innerlijk verdriet niet verborgen ontroerde de oude man. Wat de oude man betreft kon deze uitgezonden uitvaart niet lang genoeg duren, hij had ook niets meer te doen vandaag. Hij genoot van de rollende tranen die waardering, respect en liefde voor de schrijver moesten betekenen. Al was de oude man wijs genoeg om te weten dat sommigen vooral jankten om hun menselijkheid te bewijzen. Het leven was een test, een beproeving; de begrafenis was er om liefde te laten zien, liefde die meestal gegoten werd in de vorm van rouw. Rouw kon je, evenals liefde, voelen, maar zeker ook acteren. Een begrafenis; de oude man vond het theater, maar hij hield van theater. Voor hem was het leven een groot theater, het theater van de lach en de meeslepende tragedie.
Wanneer de kist van de schrijver in beeld kwam moest de oude man steeds lachen. Een kist. Je werd richting hemel vervoerd per kist. Een lachwekkend idee. Het deed hem aan mensenhandel denken, containers vol mensen die per schip vaarden richting een betere wereld. En nu ging de schrijver per kist richting een betere, hogere wereld. Hem werd een behouden vaart gewenst zo. Bespottelijk.
Toen de kinderen van de schrijver hun vader liefdevol en indrukwekkend eerden met persoonlijke anekdotes kon ook de oude man het in zijn bed niet meer droog houden. Ontroerend; de laatste woorden gericht aan het publiek, maar toch vooral aan de vermeend afwezige schrijver. De oude man was erg blij dat hij deze woorden van grote dank nog had kunnen horen, zo vlak voor het slapen gaan. Hij voelde dat zijn lichaam de laatste restanten energie ergens vanuit een diepe bodem werd leeg geslurpt. Het werd nu tijd om te gaan slapen.
De begrafenis was over; hij zette de televisie uit. Een man kwam zijn kamer inlopen.
‘Zo meneer Mulisch. Hoe was het om u eigen uitvaart te mogen zien?’
Met krachten die echt wel eens zijn laatste konden zijn schraapte hij zijn keel en zei hij met twinkelende ogen: ‘Een fascinerend voorrecht. Ik kan het iedereen aanraden.’
door: Remco Kock (Arnhem)
op vrijdag 25 november 2011
op vrijdag 25 november 2011
M
De volgende dag na het werk is hij er terug, de hond. En als hij me ziet of ruikt of hoort of wat dan ook is hij volledig op mij gefocust en huppelt hij terug achter me. Ik stap nog iets sneller dan gewoonlijk in mijn Volvo en bol het af naar huis. Het is een lastige dag geweest. De hond kijkt mij vertwijfeld na. Wat is het toch een vervelend beest denk ik.
Nog een dag later, en alweer volgt de hond me. Als ik bij de auto ben, kijk kijk ik het dier in de ogen. "Wat heb ik aan van je," zeg ik. Het beest begint te sniffelen en legt zich op zijn buik. Zonder te beseffen waarom, laat ik de hond in de auto.
door: Underworld365 (G.)
op vrijdag 25 november 2011
op vrijdag 25 november 2011
